در ایام تعطیلات سال نو مسافرتی داشتیم به چابهار، مساله ای که باعث رنجش خاطر می شد برخوردی بود که هموطنان عزیزی که از سایر مناطق کشور به این منطقه اومده و مشغول تجارت و استفاده از منابع این سرزمین زرخیز هستند با بومیان و صاحبان اصلی آنجا داشتند. دوستی که همونجا ساکن هست می گفت برخی با این مردم بسیار تحقیر آمیز رفتار می کنند. بعنوان نمونه از بازرگانی می گفت به نام ص که اصالتا عراقی بوده و بر گرده همین مردم سوار و سرمایه هنگفتی جمع آوری نموده. می گفت ۲ تا کارگر از بومیها با هاش کار می کنند که اسم یکی را گذاشته خر شماره یک و دیگری را خر شماره ۲ و هرقدر آدم اونجا باشد ایشون زیردستانشو با همین اسما صدا می زنه!

اینجور آدما انسانهای قدر نشناسی هستند که نمی دونم چه عواملی باعث شده تا چنین نمک خورده و نمکدان می شکنند.