پیامبر اسلام هم "رحمت للعالمین" لقب گرفت، اما امروز چه اتفاقی افتاده که هرچه خون و خونریزی و خشونت و مرگ است به حساب مسلمین، پیروان پیامبر رحمت نوشته می شود؟ چه شده که مسلمانان به جان هم افتاده اند، یکی با راه بندان و انفجار دیگری را می کشد و آن دگر با اعدام و به صورت قانونی؟!

این خونبازی که در جهان اسلام خصوصا استان نگونبخت ما به راه افتاده تا کی ادامه خواهد داشت؟ کجایند عقلای قوم که جلوی نادانان را بگیرند و بگویند که " خون هرگز با خون پاک نخواهد شد" آنانی که "رحما بینهم" بودند کجا رفتند؟

متاسفم از این همه خشونت و خونریزی.

دو روز از این ایام را در ایرانشهر گذراندم. هوای عالیی داشت.

بهترین قسمت این سفرها مسافرت به اطراف کورین بود، تعدادی از بستگان دامدارمان رفته بودند به قول ما "بارگاهی" شبی را که در سیاه چادر (گدان) گذرانیدیم بسیار جذاب و خاطره انگیز بود. خاطرات گذشته های دور که خودمان تعدادی گوسفند داشتیم و در چنین ایامی میزدیم به کوه و کمر و در چنین خانه هایی زندگی می کردیم برایم زنده شد. یاد آن روزها به خیر.

آخرین جایی که رفتم زابل بود. سر زمینهای کشاورزی خودم که در نقطه صفر مرزی (روستای جریکه از توابع زهک) قرار دارند.

غروب آنجا هم خیلی با صفاست، خصوصا این روزهایی که خداوند لطف فرموده و رودخانه هیرمند را دوباره جاری ساخته و سرسبزی و آبادانی به منطقه بازگشته.

البته کم لطفی مسوولین امر نسبت به این روستا جای تاسف دارد. با این همه هزینه ای که برای سیستان مصرف می شود نمیدانم چه دلیلی می تواند داشته باشد که این روستا که صددرصد اهالی آن بلوچ هستند از نعمت آب لوله کشی، مدرسه، خانه بهداشت و امکانات دیگر محروم است! خدا کند دلیلش بلوچ بودن اهالی آن نباشد.

وقتی می دیدم بچه های آن از تحصیل محروم هستند خیلی دلم گرفت.