در اين انتخابات ماهيت خيلی از همشهريان و هم استانيهای عزيز برای مردم مشخص شد. می‌دانيد که مهمترين عامل پيشرفت و ترقی يک قوم همبستگی و اتحاد است، اين يکپارچگی تا حد زيادی تا کنون بين ما وجود داشته اما در اين مرحله سياست "تفرقه بنداز و حکومت کن" تا حدودی کارگر شد و کسانی که از همبستگيمان رنج می‌بردند، توانستند با ارعاب و تطميع عده‌ای را به کار بگيرند و وادارشان کنند که منافع قومی و مذهبی خود را به پشيز دنيا و وعده‌های بی‌اساس بفروشند که البته اينها فقط افرادمعدودی بودند و نه کسانی که در بين عموم مردم جايگاه و محلی از تاثيرگذاری داشته باشند.

در اين بين نفعش برای مردم اين بود که آنها را شناختند آنگونه که هر کس در ستادهايشان ظاهر می‌شد او را بعنوان ... نام می‌بردند و ستادها را هم ستاد... می‌ناميدند.

و آنانی که اينها را مورد استفاده قرار داده بودند هم فهميدند که سردار و در خدمت سردار بودن امری است که در بين ملتمان منسوخ شده و افراد قوم برای اينگونه سرداران طوايف تره هم خورد نمی کنند.

اميدوارم اين سران طوايف قدر و جايگاه خود را اينگونه معامله نکنند و بسوی مردم خويش باز گردند تا عزت و منزلتشان برگردد.

عجب گولی خورديم!

نمی‌دونم ما را چه شده که همش فريب می‌خوريم! همواره از يک سوراخ گزيده می‌شويم.

تا حالا چندين بار مشاهده کرديم که آرای ما فقط برای تثبيت حکومت مورد استفاده قرار می‌گيره و در تعيين سرنوشتمان بی تاثير يا کم تاثيره، اما باز هم مورد استفاده ابزاری قرار می‌گيريم.

می‌دونيم که از صندوق آنی بيرون می‌آيد که برخی می‌خواهند ولی باز هم دلمان را خوش می‌کنيم به اينکه شايد از آمدن بدتر جلوگيری می‌کنيم!!

نمی‌دانم، بخدا در يک سردرگمی عجيبی گرفتار شده‌ام...

واقعا بايد چکار کرد؟؟